జర్మనీ నుంచి భారత్ వరకు: చరిత్ర, గుర్తింపు (Identity) మరియు ‘క్రిటికల్ థియరీ’ సృష్టించిన సామాజిక విభజనలు
పరిచయం: చరిత్ర అంటే కేవలం గతం కాదు
ఇండస్ట్రియల్ రివల్యూషన్ సమయంలో యూరప్లో కేవలం ఆర్థిక మార్పులు మాత్రమే జరగలేదు. అదే సమయంలో దేశాల గుర్తింపులు (Identities) కూడా నిర్మించబడుతున్నాయి. ప్రతి యూరోపియన్ దేశం తన చరిత్రను గొప్పదిగా చూపిస్తూ ప్రపంచంలో తన స్థానం నిరూపించుకోవాలని ప్రయత్నించింది.
ఫ్రాన్స్ – “రెనైసాన్స్ మాకు నుంచే మొదలైంది” అని చెప్పుకుంది.
బ్రిటన్ – “మా సామ్రాజ్యంలో సూర్యుడు ఎప్పుడూ అస్తమించడు” అని గర్వించింది.
ఇటలీ – రోమన సామ్రాజ్య వారసత్వాన్ని ముందుకు తెచ్చింది.
కానీ ఇదే యూరప్లో జర్మనీ అనే దేశాన్ని మాత్రం నిరంతరం తక్కువగా చూశారు.
జర్మనీ మరియు గుర్తింపు సంక్షోభం
18వ శతాబ్దంలో జర్మనీ ఒక ఏకీకృత దేశం కాదు. చిన్న చిన్న రాష్ట్రాలుగా విభజించబడి ఉంది. బ్రిటన్ లేదా ఫ్రాన్స్లా ప్రపంచవ్యాప్తంగా గుర్తింపు పొందిన ప్రాచీన చరిత్ర జర్మనీకి లేదు.
అందుకే యూరప్లోని శక్తివంతమైన దేశాలు జర్మనీని:
-
“బార్బేరియన్లు”
-
“అడవివాళ్లు”
-
“చరిత్ర లేని ప్రజలు”
అని అవమానించాయి.
ఇదే జర్మన్ మేధావులను ఒక ప్రశ్న అడగాల్సిన పరిస్థితికి తీసుకువచ్చింది:
“మనకూ ఒక గొప్ప చరిత్ర అవసరం కాదా?”
భారతదేశం వైపు జర్మన్ దృష్టి – ఇండాలజీ పుట్టుక
1700–1730 కాలంలో జర్మన్ పండితులు ప్రపంచ చరిత్రను అధ్యయనం చేయడం ప్రారంభించారు. ఆ అధ్యయనం వారిని భారతదేశానికి తీసుకొచ్చింది.
భారతదేశంలో వారు చూసినవి:
-
లోతైన తాత్వికత కలిగిన వేదాలు
-
అద్భుతమైన వ్యాకరణ నిర్మాణం గల సంస్కృత భాష
-
వేల సంవత్సరాల నిరంతర సాంస్కృతిక సంప్రదాయం
దీంతో జర్మనీలో ఒక కొత్త అధ్యయన శాఖ పుట్టింది — ఇండాలజీ (Indology).
మ్యాక్స్ ముల్లర్, జోసెఫ్ గోబినో వంటి పండితులు వేదాలు, సంస్కృతాన్ని అధ్యయనం చేశారు.
కానీ ఈ అధ్యయనం నిష్పక్షపాతంగా జరగలేదు.
‘ఆర్య’ సిద్ధాంతం మరియు భారత చరిత్ర పునర్వ్యాఖ్యానం
సంస్కృతంలోని కొన్ని పదాలను, ముఖ్యంగా “ఆర్య” అనే పదాన్ని, జర్మన్ పండితులు కొత్త అర్థంతో ఉపయోగించడం ప్రారంభించారు.
వారు చేసిన వాదనలు:
-
సంస్కృతం యూరోపియన్ భాష
-
వేదాలు భారతదేశంలో రాయబడలేదు
-
ఆర్యులు యూరప్ నుంచి భారత్కు వచ్చారు
-
యేసు క్రీస్తు కూడా ఆర్యుడే
ఈ వాదనలకు శాస్త్రీయ, పురావస్తు లేదా జన్యు ఆధారాలు లేవు.
అయితే వాస్తవంగా:
-
వేదాల్లో సరస్వతి నాగరికత వివరాలు ఉన్నాయి
-
ఋషుల వంశపారంపర్యాలు ఉన్నాయి
-
ఈ పరంపరలు ఇప్పటికీ భారతదేశంలో జీవిస్తున్నాయి
అయినా కాలనీయ కాలంలో భారతీయ జ్ఞానం స్వాధీనం చేసుకొని కొత్త అర్థాలు పెట్టారు.
బ్రిటిష్ పాలన మరియు ఆర్య–ద్రావిడ విభజన
జర్మనీ సిద్ధాంతాల ద్వారా గుర్తింపును నిర్మిస్తుండగా,
బ్రిటన్ భారత్లో Divide and Rule విధానాన్ని అమలు చేసింది.
రాబర్ట్ కాల్డ్వెల్ అనే క్రైస్తవ మిషనరీని దక్షిణ భారతదేశానికి పంపారు.
అతను ప్రచారం చేసిన భావన:
-
దక్షిణ భారతీయులు = ద్రావిడులు
-
ఉత్తర భారతీయులు = ఆర్యులు
-
భాష, సంస్కృతి, ఆలోచన పూర్తిగా వేరు
-
సంస్కృతం ఆర్యుల భాష
1857 తిరుగుబాటు తర్వాత బ్రిటిష్ల లక్ష్యం ఒక్కటే:
భారతదేశం మళ్లీ ఎప్పుడూ ఏకమవకూడదు.
భాష: రాజకీయ ఆయుధంగా మారిన విధానం
మొదట ఆర్యులపై ద్వేషం,
తర్వాత ఉత్తర భారతంపై,
ఆపై సంస్కృతంపై,
చివరకు హిందీపై.
మహారాష్ట్ర, గుజరాత్, ఒడిశా, అస్సాం లాంటి రాష్ట్రాల్లో తమ భాషలపై గర్వం ఉంది – కానీ హిందీపై ద్వేషం లేదు.
కానీ తమిళనాడు, కర్ణాటక వంటి రాష్ట్రాల్లో హిందీ వ్యతిరేకత రాజకీయ ఆయుధంగా మారింది.
ఇది సహజంగా రాలేదు — దశాబ్దాలుగా నిర్మించబడింది.
మత మార్పిడులు మరియు గుర్తింపు గందరగోళం
ఇదే సమయంలో దక్షిణ భారతంలో ఒక భావన నాటబడింది:
“మీ అసలు గుర్తింపు క్రైస్తవ మతానికి దగ్గరది.”
దీని ఫలితంగా:
-
హిందూ పేర్లతో క్రైస్తవులు
-
గిరిజన ప్రాంతాల్లో పెద్ద ఎత్తున మత మార్పిడులు
ఇవి అన్నీ వేరువేరు సంఘటనలు కావు.
కార్ల్ మార్క్స్ మరియు విప్లవ ఫ్రేమ్వర్క్
కార్ల్ మార్క్స్ సమాజాన్ని చూడటానికి ఒక ఫ్రేమ్వర్క్ ఇచ్చాడు:
-
దోపిడీదారులు (Oppressors)
-
దోపిడీకి గురయ్యేవారు (Oppressed)
-
సంఘర్షణ ద్వారా విప్లవం
మార్క్స్ ఆర్థిక అంశాలపై దృష్టి పెట్టాడు.
లెనిన్ రష్యాలో దీన్ని అమలు చేశాడు (1917).
ఫ్రాంక్ఫర్ట్ స్కూల్ మరియు క్రిటికల్ థియరీ
1920లలో జర్మనీలోని ఫ్రాంక్ఫర్ట్లో Institute of Social Research ఏర్పడింది.
వారి నిర్ణయం:
“అన్ని దేశాల్లో ఆర్థిక పరిస్థితులు విప్లవానికి అనుకూలంగా ఉండవు.
కాబట్టి సంస్కృతి, సమాజాన్ని ఆయుధాలుగా మార్చాలి.”
1933లో హిట్లర్ అధికారంలోకి రావడంతో ఈ పండితులు అమెరికాకు వెళ్లి
Critical Theory అనే పేరుతో ఆలోచనలను కొనసాగించారు.
ఆర్థికత నుంచి సంస్కృతికి మార్పు
Critical Theory ప్రకారం:
-
దోపిడీదారులు → మెజారిటీ, సంప్రదాయాలు, మతం
-
దోపిడీకి గురయ్యేవారు → మైనారిటీలు, కులాలు, భాషలు
-
ఫలితం → ఉద్యమాలు, అశాంతి, విడిపోతే
అమెరికాలో ఇది Critical Race Theoryగా మారింది.
భారతదేశంలో క్రిటికల్ థియరీ ప్రభావం
భారతదేశంలోని ప్రధాన విభజనలు:
-
ఆర్యులు vs ద్రావిడులు
-
బ్రాహ్మణులు vs దళితులు–OBC
-
హిందూ మెజారిటీ vs మైనారిటీలు
-
కాశ్మీర్
-
ఖలిస్తాన్
-
గిరిజన సమస్యలు
ప్రతి చోటా ఒకే మాట:
“మేము దోపిడీకి గురవుతున్నాం – వారు దోపిడీదారులు.”
నేటి ప్రభావాలు
-
హిందీ వ్యతిరేకత
-
కుల రాజకీయాలు
-
ఖలిస్తాన్ ఉద్యమం
-
మతాధారిత తీవ్రవాదం
-
మత మార్పిడి ఉద్యమాలు
ఇవి అన్నీ Critical Theory అమలులో కనిపించే రూపాలు.
లక్ష్యం ఎప్పుడూ విప్లవం కాదు;
చాలా సందర్భాల్లో లక్ష్యం నిరంతర ఘర్షణ మరియు సామాజిక విభజన.
ముగింపు: అవగాహననే అసలైన రక్షణ
ఈ వ్యాసం ఏ సమాజాన్ని వ్యతిరేకించేందుకు కాదు.
ఇది ఒక ఆలోచనా విధానం సమాజాన్ని ఎలా ప్రభావితం చేస్తుందో అర్థం చేసుకునేందుకు.
భారతదేశంలోని సామాజిక విభజనలు యాదృచ్ఛికంగా ఏర్పడలేదు.
అవి చరిత్ర, కాలనీయ విధానాలు మరియు భావజాల రాజకీయాల ఫలితం.
ఐక్యత అంటే ఏకరూపత కాదు;
సూక్ష్మ అవగాహనే నిజమైన రక్షణ.
No comments:
Post a Comment